زخم دهانه رحم

زخم دهانه رحم بیماری شایعی است که حدود نیمی از خانم‌ها پس از سن بلوغ این بیماری را تجربه می‌کنند. این بیماری معمولا علائمی از خود بروز نمی دهد. اما گاهی اوقات ممکن است منجر به ترشحات غیرطبیعی از واژن، احساس درد در هنگام رابطه جنسی، و یا تحریک دهانه رحم شود. در اغلب موارد با تجویز آنتی بیوتیک‌ها می‌توان این بیماری را درمان کرد. در ادامه‌ی این مقاله توضیحات بیش‌تری در مورد این بیماری خواهیم داشت.

منظور از زخم دهانه رحم چیست؟

زخم دهانه رحم نوعی بیماری التهابی است که ممکن است در اثر عفونت‌های ویروسی، باکتریایی یا انگلی رخ دهد. علائم زخم دهانه رحم شامل ترشحات واژینال و خونریزی های غیر طبیعی پس از رابطه جنسی یا استفاده از تامپون، درد و سوزش در ناحیه دهانه رحم و در برخی موارد درد و ناراحتی هنگام دفع ادرار می‌باشد. درمان زخم دهانه رحم بستگی به علت ایجاد آن دارد و شامل روش‌های متنوعی است که بر اساس شدت بیماری انتخاب می‌شود. زخم دهانه رحم یکی از مشکلات جدی است که برای خانم های میانسال اتفاق می افتد و باید جدی گرفته شود.

افرادی که در معرض ابتلا به زخم دهانه رحم هستند

برخی از افراد بیش‌تر از سایرین در معرض ابتلا به این بیماری هستند، این گروه‌ها عبارتند از:

• افرادی که چندین شریک جنسی دارند و یا رفتارهای جنسی پرخطر دارند
• خانم‌هایی که سابقه ابتلا به عفونت‌های مقاربتی را دارند یا شرکای جنسی آنها مبتلا به بیماری‌های مقاربتی هستند.

زخم دهانه‌ی رحم تنها به دلیل رفتارهای جنسی ایجاد نمی‌شود بلکه ممکن است به دلیل تحریک ایجاد شده به دلیل استفاده از تامپون، دیافراگم و یا دوش واژینال باشد.

علائم زخم دهانه رحم

جهت تشخیص زخم دهانه‌ی رحم باید به یک پزشک متخصص زنان و یا ماما مراجعه نمائید. برخی از علائم شایع این بیماری عبارتند از:

• ترشحات غیرطبیعی واژن که رنگ آن ممکن است زرد، سفید و یا خاکستری باشد و بوی نامطبوعی را ایجاد نماید.
• خونریزی خفیف از واژن
• احساس درد در هنگام رابطه جنسی
• تحریک واژن

به این نکته توجه داشته باشید که زخم دهانه رحم در برخی از افراد هیچ گونه علائمی ایجاد نمی‌کند بنابراین جهت تشخیص به موقع و درمان‌های لازم باید معاینات دوره‌ای توسط پزشک متخصص انجام شود.

علت ایجاد زخم دهانه رحم

در اغلب موارد این بیماری پس از بیماری‌های مقاربتی ایجاد می‌شود اما گاهی اوقات نیز آسیب، آلرژی و یا عدم تعادل باکتریایی می‌تواند باعث ایجاد زخم دهانه رحم شود.

عفونت یکی از دلایل اصلی ابتلا به زخم دهانه رحم است. با ورود باکتری به رحم عفونت رخ می‌دهد و پس از آن ممکن است زخم دهانه رحم ایجاد شود.

شایعترین عوامل عفونی که می‌توانند زخم دهانه رحم را ایجاد نمایند عبارتند از:

• کلامیدیا (بر اساس تحقیقات 40 درصد از موارد زخم دهانه‌ی رحم به دلیل کلامیدیا ایجاد می‌شود)
• سوزاک
• تبخال تناسلی
• تریکومونیازیس
• مایکوپلاسما تناسلی

عوامل غیرعفونی که منجر به زخم دهانه رحم می‌شود عبارتند از:

• تحریک شیمیایی که به دلیل اسپرم کش‌ها، دوش واژینال و یا لاتکس موجود در کاندوم ایجاد می‌شود.
• واکنش نسبت به دیافراگم، تامپون و یا پساری
• پرتودرمانی و یا بیماری‌های التهابی

روش‌های تشخیص زخم دهانه رحم

انواع روش های تشخیص دهانه رحم به شرح زیر است :

معاینات لگن

هرگونه قرمز شدن و یا کبودی روی رهانه رحم، ترشحات واژن، خون ریزی واژن و یا دهانه رحم و همچنین التهاب دیواره‌ی رحم مواردی هستند که در طی معاینات لگن مورد بررسی قرار می‌گیرند.

پاپ اسمیر

در برخی موارد ممکن است پزشک جهت تشخیص دقیق آزمایش پاپ اسمیر نیز انجام دهد. با انجام آزمایش پاپ اسمیر می‌توان سلول‌های دهانه رحم را از لحاظ هرگونه ناهنجاری تجزیه و تحلیل کرد.

بررسی ترشحات واژن

نمونه‌ای از ترشحات واژن جهت بررسی بیماری‌های عفونی مانند سوزاک، کلامیدیا، تریکوموناس و واژینوز باکتریایی نیز تهیه می‌شود.

راه‌های درمان زخم دهانه رحم

هنگامی که پزشک تشخیص می‌دهد که شما دچار زخم رحم شده‌اید، در اکثر موارد، برای درمان هر نوع عفونت باکتریایی که مسبب این بیماری شده است، به شما داروهای آنتی‌بیوتیک تجویز می‌کند. در زنان زیر ۲۵ سال یا افرادی که خطرات جنسی زیادی دارند، حتی اگر آزمایش‌ها نشان دهنده وجود باکتری نباشد، ممکن است به دلیل احتیاط، آنتی‌بیوتیک مصرف کنند. تشخیص برخی از باکتری‌ها ممکن است دشوار باشد، اما امکان‌پذیر است.

در صورتی که عفونت‌های مقاربتی عامل اصلی زخم دهانه رحم نباشند، ممکن است نیازی به درمان خاص برای زخم رحم وجود نداشته باشد. اما در صورتی که پزشک نسبت به زخم دهانه رحم شک و تردید داشته باشد، هدف اساسی درمان شما به کنترل عفونت و جلوگیری از گسترش آن به رحم و لوله‌های رحمی و یا انتقال آن به جنین در صورت بارداری متمرکز خواهد بود. بنابراین، بسته به نوع باکتری یا عامل عفونت، پزشک ممکن است درمان‌های مختلفی از جمله داروهایی نظیر آنتی‌بیوتیک ها، داروهای ضد قارچی و ضد ویروسی را تجویز می‌نماید.

زخم دهانه رحم و نزدیکی

در زمان درمان به منظور پیشگیری از بازگشت بیماری زخم رحم، پزشک ممکن است توصیه کند که همسرتان نیز درمانی تحت بیمارستان را آغاز کند. باید به یاد داشت که تا زمان بهبود کامل زخم دهانه رحم، از نزدیکی خودداری شود.

زخم دهانه رحم و ویروس ایدز (HIV)

در صورت ابتلا به ویروس HIV، باید اهمیت ویژه‌ای در خصوص ابتلا به زخم دهانه رحم داده شود. به این دلیل که زخم دهانه رحم می‌تواند میزان ویروس منتشر شده از رحم را افزایش داده و باعث افزایش احتمال انتقال ویروس به شریک جنسی شما شود. در صورتی که به زخم دهانه رحممبتلا باشید و با فرد مبتلا به HIV وارد رابطه جنسی شوید، احتمال ابتلای شما به HIV نیز بالا می‌رود.

درمان خانگی زخم دهانه رحم

درمان موثر زخم دهانه رحم حاد ناشی از عفونت توسط داروهای تجویز شده توسط پزشک انجام می‌شود، زیرا لازم است عفونت به طور کامل از بین رود. اما اگر علایم زخم دهانه رحم شما از نوع حاد نباشد، ممکن است بخواهید از درمان‌های خانگی برای تسکین علایم استفاده کنید. اما ممکن است نیاز به درمان خانگی و پزشکی این عارضه به طور همزمان باشد، چرا که این دو روش جایگزین یکدیگر نیستند و باید همزمان استفاده شوند.

جلوگیری از زخم دهانه رحم

با اینکه همیشه نمی‌توان از این بیماری پیشگیری کرد اما با استفاده از کاندوم و داشتن رابطه‌ی جنسی ایمن می‌توانید احتمال ابتلا به زخم دهانه‌ی رحم و سایر بیماری‌های مقاربتی را بسیار کاهش دهید.

عوارض زخم دهانه رحم و اثرات آن

دهانه رحم نقش مهمی در محافظت از این اندام از باکتری‌ها و ویروس‌ها دارد. اگر این ناحیه به هر دلیلی عفونی شود، خطر گسترش عفونت به داخل رحم بالا می‌رود. زخم‌های دهانه رحم که ناشی از عواملی مانند سوزاک یا کلامیدیا باشد، می‌تواند اثرات خود را در لوله‌ها و پوشش رحم گسترش داده و منجر به بیماری التهابی لگن شود.

عفونت در اندام‌های تولید مثل زنانه در صورت عدم درمان ممکن است باعث مشکلات باروری شود. بنابراین ابعاد مختلف عوارض زخم دهانه رحم در صورت عدم درمان شامل موارد زیر می‌شود:

• بیماری التهابی لگن
• ناباروری
• حاملگی خارج رحمی که در آن جنین خارج از رحم جا گیرد
• درد مزمن لگن

کلام آخر

زخم دهانه رحم یک بیماری مسری است که می‌تواند به شرکای جنسی منتقل شود. در صورتی که پزشک تشخیص دهد به این بیماری مبتلا هستید حداقل تا 7 روز پس از پایان دوره‌ی درمان و بهبود علائم از هرگونه رابطه‌ی جنسی پرهیز نمائید.

سوالات متداول